Refo Coming Out 1

Ik ben opgegroeid in een refo omgeving. Een gereformeerde gemeente basisschool bezocht en uiteindelijk op een onvolprezen reformatische middelbare school terecht gekomen.

Al vroeg in mijn leven had ik het idee dat ik anders was dan anderen. Hoe anders wist ik toen nog niet. Op mijn vijftiende begon ik gevoelens te krijgen voor een vriendin. Vreemd, maar ik dacht dat komt vanzelf wel weer goed als ik wat ouder ben. Niemand heeft me uitgelegd dat homoseksualiteit bestond, en dat het uberhaupt mogelijk is om op hetzelfde geslacht te vallen. Ik dacht dus waarschijnlijk net als de rest van de school dat het onder christenen niet voorkwam, en zeker niet in de gereformeerde gezindte.

Later kreeg ik een vriend, maar ik was zeer verheugd om het na twee maanden uit te kunnen maken. Helaas was hij een stuk minder blij.. maar ik was ontzettend opgelucht

Het voelde helemaal verkeerd, ik vond hem heel aardig en lief maar lichamelijk niet aantrekkelijk.

Tsja wat toen? Ik wist voor mezelf zeker dat ik veel meer van vrouwen hield dan van mannen, en dan vooral van die ene speciale vrouw……Ik wist me met mezelf geen raad. Ik was dus echt lesbisch ( het woord kreeg ik niet door mijn strot heen, zo smerig vond ik het) Ik zag het leven niet echt meer zitten. Mijn perspectief was dat ik voor de rest van mijn leven gedoemd was alleen te blijven. Niet echt aantrekkelijk.

Ik had geen enkel voorbeeld, en al helemaal geen christelijk voorbeeld, laat staan een reformatorisch voorbeeld van hoe het dan wel moest. De meeste schamele eformatorische literatuur over homoseksualiteit in die Tijd probeerde je met Bijbelcitaten je een gruwel voor God te laten voelen. Wat moet je dan nog op deze aardkloot? Als je een gruwel voor God bent? Je tot in je diepste wezen afgewezen voelt door God?

Ook een gesprek met een ouderling uit mijn gemeente bood geen uitkomst. Ik had ook niet verteld dat ik zelf homoseksueel was, maar had het over een klasgenoot die besloten had aleen te blijven. Dit vonden ze natuurlijk erg weldig.

Stuitend en typerend was een andere opmerking: Als ik het met mijn hondje zou willen doen, dan moet dat zeker ook maar kunnen? Yeah right, homofilie vergelijken met het sexueel benaderen van een beest….

Ook vond de ouderling dat homo’s die een relatie hadden, geweerd mochten worden van het avondmaal. Ik nam me voor nooit meer aan het avondmaal deel te nemen naar aanleiding van dit gesprek. Ik had dan nog wel geen relatie, maar ik verlangde er wel naar.

Na een lang gevecht met mezelf en God had ik besloten dan maar voorlopig de bijbel dicht te laten. Voelde me bijna door elke tekst die ik las diep gekwetst in mijn zijn. Wat blijft er dan nog over? Mensen die ik in deze tijd sprak over homoseksualiteit probeerde ik te overtuigen dat het echt niet kon vanuit de bijbel.

Uiteindelijk kreeg ik een internet aansluiting. Waanzinnig wat een uitkomst is dat internet voor een homoseksueel zeg….

Ik vond al snel www.chjc.nl en deed daar de blijde ontdekking dat er nog meer christenen waren die homoseksueel zijn…. Ikke helemaal enthousiast. Ben al vrij snel helemaal alleen naar een weekend getogen van het CHJC. Daar leerde ik een hele hoop homoseksuele christenen kennen.

Waauw, het kon dus toch. Homoseksueel en een relatie met God onderhouden. Wat was dat een geweldige ontdekking!

Ik voelde mezelf sterker worden en werd bevestigd in mijn zijn. Ik toog naar de dominee van de Gereformeerde Bond waar ik toen nog lid van was. Ik heb hem heel schuchter verteld dat ik lesbisch was. Ik heb hem uiteindelijk ook om zijn mening gevraagd.

Zijn antwoord was: ik zou er ook niet aan moeten denken dat ik mijn vrouw nooit meer aan zou mogen raken. Zo’n antwoord had ik nooit verwacht, maar ik vond het behoorlijk tof, en was ook wel geschokt, dat hij er heel anders over dacht dan ik van te voren had gedacht……

Sindsdien is alles in een stroomversnelling geraakt. Al snel kreeg ik een vriendin, en sindsdien ben ik echt gelukkig geworden.

En hoe zit het dan met mijn geloof? De gereformeerde gezindte en haar stijl van geloofsbeleving met de bijbehorende dogma’s heeft voor mij al zijn smaak en aantrekkingskracht verloren. Als je er niet bij hoort, ontwen je vanzelf.

Ik ben nu actief in een oecumenische gemeente die mij en mijn vriendin van harte accepteert, en waar we ook volledig mogen meedoen in de gemeente. Wie had dat ooit kunnen denken een aantal jaar geleden?

Eliane 2002